Minderjarige dochter valt in handen loverboy

Osse mannen pakken hem zelf aan, ondanks afspraak met politie

Probeer het hoofd maar eens koel te houden als je weet dat je minderjarige dochter in handen is gevallen van een loverboy. De 60-jarige Ossenaar Otto B. kreeg het niet voor elkaar in oktober 2020. Volgens justitie nam hij het heft in eigen hand en drukte hij de vermeende loverboy met zijn auto van de weg af. Eenmaal in de berm werd de man mishandeld door een vriend van B.

Justitie eiste vrijdagmorgen voorwaardelijke gevangenisstraffen en een werkstraf van 140 uur tegen de drie mannen die op 8 oktober 2020 achter de loverboy aanreden. De drie hadden daags van tevoren afspraken gemaakt met de politie: ze zouden de loverboy naar een fitnesscentrum in Berghem lokken, hem daar met de auto klemzetten, waarna de politie hem zou oppakken.

Wilde achtervolging
Het liep anders. Allereerst bleek dat niet de loverboy naar Berghem was gekomen, maar een van zijn handlangers. Die reed met gierende banden weg toen hij in de smiezen kreeg wat voor onheil hem wachtte. Otto B. zette de achtervolging in, samen met een andere auto waarin zijn schoonzoon en een vriend zaten. Op de Graafsebaan in Oss, zo verklaarden getuigen, werd de maat van de loverboy in de berm gereden en uit zijn auto getrokken. Aan de vechtpartij die volgde, hield hij een gebroken neus en diverse kneuzingen over.

De verdachten ontkenden dat ze de man van de weg hadden gedrukt. Volgens hen was sprake van een ongeluk. En ja, daarna was het tot een worsteling gekomen, maar het was onzin om te zeggen dat de man bewust mishandeld was. En tijdens de achtervolging zou de vriendin van Otto B. continu contact hebben gehad met de politie, zodat die snel zou kunnen ingrijpen. Uit het dossier viel dat niet op te maken, merkte een van de rechters op.

De officier van justitie verwijt de mannen dat ze toen eenmaal de achtervolging was ingezet, alle gemaakte afspraken met de politie in de wind sloegen. ,,Ze namen het heft in eigen handen, dat is kwalijk”. Justitie hecht veel geloof aan verklaringen van getuigen. Die vertelden de politie dat ze zagen dat de ‘loverboy’ van de weg werd gereden en daarna vol in zijn gezicht geslagen.

Emoties liepen hoog op
,,Achteraf gezien was het niet handig wat we gedaan hebben”, gaf de schoonzoon van B. toe. Maar de emoties liepen hoog op en het slachtoffer riep volgens hem meteen dat hij een mes bij zich had toen hij in de berm was beland. De officier van justitie toonde begrip voor de emoties: ,,Als je dochter in handen valt van een loverboy, gaat dat door merg en been, dat snap ik. Maar u had dit aan de politie over moeten laten”.

Met zijn nu 17-jarige dochter gaat het nog steeds niet goed, vertelde B. En met het slachtoffer van de mishandeling ook niet, wist de officier van justitie. Volgens haar heeft hij recht op de 3500 euro schadevergoeding die hij claimt. De rechtbank doet op 4 februari uitspraak.

bron :
René van der Lee 21-01-22, 12:27 Laatste update: 21-01-22, 15:31 Bron: BD

Vijftig kinderen ontvoerd door ouder tijdens zomervakantie

Tijdens de afgelopen zomervakantie zijn er vijftig kinderen door een ouder ontvoerd. 37 van hen werden vanuit Nederland naar het buitenland meegenomen, dertien vanuit het buitenland naar Nederland, zegt het Centrum Internationale Kinderontvoering (IKO) vandaag.

Vorig jaar zomer ging het om 34 kinderontvoeringen, het laagste aantal in vijf jaar. Volgens het Centrum IKO was die daling het gevolg van de reisbeperkingen door de coronapandemie.

41 van de recent ontvoerde kinderen zijn leerplichtig, meldt het Centrum IKO. 43 kinderen zijn jonger dan 13, en daarvan zijn weer negen kinderen 4 jaar of jonger. In 60 procent van de gevallen was de moeder de ontvoerende ouder. Twee kinderen zijn – veel later dan was afgesproken – weer teruggekeerd, de overige 48 nog niet.

Buiten EU
Van de 37 uit Nederland ontvoerde kinderen zijn er 17 naar een ander EU-land meegenomen en twintig naar een land buiten de EU. Van de laatste categorie zijn er twee naar het Verenigd Koninkrijk ontvoerd.

Een gezaghebbende ouder heeft toestemming nodig van de andere ouder om met een minderjarig kind naar het buitenland te reizen. Daartoe moet een formulier worden ingevuld en ondertekend.

Het Centrum IKO zegt dat het afgelopen zomer in “duizenden telefoontjes” opnieuw heeft gemerkt dat (gescheiden) ouders elkaar daarin vaak niet respecteren of domweg dwarszitten. “Een ouder vertrekt gewoon met het kind zonder toestemming van de andere ouder”, aldus het centrum.

‘Zeer traumatisch’
“Of een ouder geeft de andere ouder toestemming voor een dagje pretpark vlak over de grens en vervolgens blijkt op Facebook dat de ouder met het kind naar een tropische bestemming is vertrokken. Of er wordt geen informatie gedeeld over de vakantielocatie waar het kind verblijft.”

Kinderontvoering door een ouder is “zeer ingrijpend en traumatisch voor een kind en voor de achterblijvende ouder in Nederland”, zegt het Centrum IKO. “Die ouder heeft juridische procedures voor de boeg om te trachten het kind te laten terugkeren. Echter, als een kind eenmaal de grens over is, duurt het maanden voordat een kind terugkomt. Soms jaren en soms komt een kind helemaal niet meer terug.”

bron : https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/nederland/artikel/5254840/ontvoering-kind-ouders-zomervakantie-vader-moeder-gescheiden

Het verhaal van iemand die uithuis is geplaast

Mika werd uit huis geplaatst: ‘Mijn broer en zusje zag ik niet meer, mijn moeder een uurtje’
In Nederland wonen duizenden kinderen niet meer thuis. Ruim de helft van deze kinderen verliest door de uithuisplaatsing het contact met een of meer personen die belangrijk voor hen zijn. Dat blijft niet zonder gevolgen, zegt Stichting Het Vergeten Kind. ‘Het zijn de wortels van een kind, die kun je niet zo maar weghalen.’

Mika (18) groeit op in een onveilige thuissituatie, al op jonge leeftijd moet hij een zorgtaak op zich nemen voor de rest van het gezin. Als Mika 15 jaar oud is, gaat het niet langer. ,,We stonden al een tijdje onder toezicht, maar jeugdzorg had geen goed beeld van hoe het voor mij precies was. Toen ben ik zelf naar ze toegestapt.” Samen met hulpverleners pakt Mika thuis nog wat spullen en wordt alles aan zijn moeder uitgelegd. Halsoverkop verhuist hij naar een woongroep een paar steden verderop, waar Mika uiteindelijk een aantal maanden blijft.

Er zijn in Nederland ongeveer 42.000 kinderen die net als Mika niet meer thuis kunnen wonen. Vaak zijn ze verwaarloosd of mishandeld, vluchten ze voor het geweld of worden ze uit huis geplaatst omdat het daar niet meer veilig is. Daarna komen ze meestal in een pleeggezin, een woongroep of een gezinshuis terecht.

Mijn moeder werd gezien als een incapabele ouder, maar ze kon het wel, ze had alleen hulp nodig. Die kreeg ze niet

Ongemakkelijk
De impact die deze verandering teweegbrengt is al groot genoeg, zegt Stichting Het Vergeten Kind, dat zich inzet voor deze kinderen. Daar komt nog bovenop dat er in de meeste gevallen geen goed afscheid mogelijk is van ouders, andere familieleden en vrienden omdat de kinderen vaak onverwachts uit huis worden gehaald. Uit een recent onderzoek leerde de stichting dat ruim de helft (56 procent) van de kinderen sinds hun uithuisplaatsing het contact verloren is met minstens één persoon die belangrijk voor hen is. Voor dit onderzoek zijn 72 uit huis geplaatste kinderen tussen de 9 en 21 jaar oud geïnterviewd. Ook concludeerde de stichting dat hulpverleners te weinig doen om ervoor te zorgen dat kinderen dierbaren nog regelmatig zien of spreken.

Daar kan Mika over mee praten. Na zijn uithuisplaatsing is er nog maar weinig contact mogelijk met zijn ouders. ,,Mijn moeder mocht wel een uurtje langskomen per week, maar daar zat dan altijd iemand bij die meeluisterde met onze gesprekken. Het voelde meer als een gevangenisbezoek dan als gezellig kletsen met mijn moeder.” Mika voelt zich machteloos, want tegen de regels ingaan is voor de puber niet mogelijk.

De ongemakkelijke situatie doet de band tussen moeder en zoon niet goed. Ook verliest Mika lange tijd het contact met de rest van de familie en zijn broers en zusje. ,,Mijn zusje zag ik sowieso niet, ze was toen nog een baby. Mijn broertje was toen 10 jaar, nog jong dus, en kon ik alleen via mijn ouders spreken. Mijn oudste broer woonde in het buitenland.”

Mijn zusje zag ik sowieso niet, en het wekelijkse uurtje met mijn moeder leek wel gevangenis­be­zoek

Moeite
Onderzoeker Yfke van der Ploeg van Stichting Het Vergeten Kind, die de data voor het onderzoek verzamelde, zag dat het vaak het contact met ouders is dat minder wordt. Maar ook verliezen kinderen opa’s, oma’s, ooms en tantes uit het oog. ,,Dat is logisch, want toen ze nog thuis woonden gingen ze vaak met hun ouders mee daar naartoe.”

In een pleeggezin of opvanghuis zijn kinderen afhankelijk van de moeite die hulpverleners erin steken. ,,Het contact met ouders is vaak niet goed. Hulpverleners hebben er gewoonweg te weinig tijd voor”, zegt Van der Ploeg. Het is ook niet makkelijk om het goed te doen, ziet de onderzoeker. Ouders moeten vaak wennen aan de situatie. ,,Voor hen is het ook niet niks.”

Het kost daardoor meestal veel tijd en energie om het contact op een goede manier via de hulpverlener te laten lopen. Dat is vooral het geval bij ouders die het niet eens zijn met de uithuisplaatsing, zegt Marianne van der Krans, projectleider bij Stichting Het Vergeten Kind. ,,Ook zijn hulpverleners bang dat deze ouders van negatieve invloed gaan zijn op het kind. Ze verwachten dat ze een heel dwingend beroep gaan doen op hun kind omdat ze het zo missen.”

Gedragsproblemen
Het zou enorm helpen als er in de hulpverlening meer tijd zou zijn. Ook zouden hulpverleners tijdens hun opleiding voorbereid moeten worden op zulke situaties, zegt Van der Ploeg. Want het heeft veel effect op de uit huis geplaatste kinderen. Naast een gevoel van machteloosheid, verdriet en boosheid, voelen kinderen zich soms ook schuldig over de situatie, leerde de onderzoeker uit de gesprekken met de kinderen. Van der Krans: ,,Daar schrok ik van. Het is eigenlijk net als wat je vaak bij scheidingen hoort. Een kind denkt dan: was ik nou maar wat liever geweest, dan waren papa en mama nog bij elkaar. Het maakt een uithuisplaatsing extra traumatisch, terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn.”

Veruit de meeste Nederlandse kinderen zijn veilig gehecht. Maar wat betekent het als je kind hechtingsproblemen heeft en hoe herken je onveilige hechting bij je kind? Ouders van Nu geeft uitleg.

Van der Ploeg weet uit eerder onderzoek dat kinderen die nog weinig contact hebben met dierbaren, vaker gedragsproblemen hebben. ,,Ook doen ze het minder goed op school en krijgen ze vaker problemen binnen het pleeggezin. Het zou ze enorm helpen als ze hun ouders of familieleden wel blijven spreken en zien.” Van der Krans: ,,Er moet contact blijven, het zijn de wortels van een kind, het heeft ze gemaakt tot wie ze zijn. Verwatert het contact, dan doet dat ook iets met die wortels, die kun je niet zo maar weghalen.”

Het contact hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn, het kan op verschillende manieren. Een oom die een goede band heeft met zijn nichtje of neefje, kan die bijvoorbeeld regelmatig naar school brengen. Moeders of vaders kunnen een dag in de week komen koken op de woongroep. Moet het kind naar de kapper, dan kunnen hulpverleners ook daarin meedenken. ,,Dan kun je bijvoorbeeld aan een ouder vragen: zullen wij meegaan of ga jij mee?’ Kijk altijd naar wat nog wel kan. Dat moet je ook doen in situaties waarin een kind niet meer terug naar huis kan. Ook dan moet er contact blijven”, zegt Van der Krans.

Verbeteren
Voor Mika verandert de situatie ten goede als hij in een andere woongroep terechtkomt. Hij krijgt daar dagelijks begeleiding en mag zijn moeder vaker zien en spreken. Zijn moeder komt vanaf dan regelmatig koken bij de woongroep. Ook wordt ze veel meer bij de situatie betrokken. ,,Ze kan nu altijd bij de hulpverlening terecht met vragen.” Voor Mika zijn de regels veel soepeler: hij mag gewoon thuis langsgaan. ,,Dat heeft enorm geholpen bij het verbeteren van onze band.”

Mika hoopt dat andere hulpverleners leren van zijn verhaal en het op dezelfde manier aanpakken. Dat begint volgens hem bij meer vertrouwen krijgen in de ouders van het kind. ,,Mijn moeder werd gezien als een incapabele ouder, ik had zelfs het idee dat ze iets tegen haar hadden. En dat terwijl ze juist heel erg haar best deed om het contact met mij goed te houden. Ze kon het wel, maar had alleen wat hulp nodig. Die kreeg ze niet.”

bron : Sanne Wolters

Man (37) verkracht meisje (13) zeker 30 keer.

Je doet me toch wel een plezier? Heb zoveel voor jou gedaan’
De rechtbank heeft donderdag de 37-jarige B. van der H. uit het Zeeuwse Sint Annaland een gevangenisstraf van dertig maanden opgelegd voor verkrachtingen van een kwetsbaar pubermeisje. Ook moet hij haar een schadevergoeding van 12.571 euro betalen.

Er was dertig maanden waarvan zes voorwaardelijk geëist. Sinds mei 2017 werd het toen 13-jarige meisje zeker dertig keer door de in Kruiningen wonende Van der H. verkracht. Het meisje had de nodige problemen en vond in Van der H. een luisterend oor, hij werd haar steun en toeverlaat.

Ze kwam graag bij het gezin van Van der H. Ze was gek op zijn kinderen en was later ook hun oppas. Zo nodig bracht hij haar ’s avonds naar huis en onderweg werd er nog even gepraat. Een arm om haar schouder en een kusje als afscheid.

Kusje wordt tongzoen
Maar Van der H. ging verder. Het kusje werd een tongzoen en toen gaf ze een duidelijk ‘tot hier en niet verder’ aan.

In een meivakantie van 2017 ging de twintig jaar oudere Van der H. een stap verder. Zijn vrouw was enkele dagen weg en toen hij haar liggend op het bed van één van zijn kinderen betastte, moest zij hem bevredigen. Met zinnen als ‘je doet me toch wel een plezier? Ik heb al zoveel voor jou gedaan’ werd ze psychisch onder druk gezet.

30 keer seks
Later hadden zij – onder psychische dwang – zeker dertig keer seksuele gemeenschap. In zijn bestelbus, in de schuur, in een loods en bij hem thuis als zijn vrouw weg was. Uiteindelijk kwam het via haar schooldirecteur uit en deed zij eind vorig jaar aangifte.

Volgens de reclassering maakte Van H. zich drukker over zijn overspel dan het hebben van seks met een minderjarig meisje en zag hij zichzelf als slachtoffer. Van der H. zag zich dan ook genoodzaakt te verhuizen. Tijdens de behandeling twee weken geleden zei Van der H. te vrezen voor een gevangenisstraf, omdat hij dan waarschijnlijk zijn huis zou moeten verkopen en hij zijn werk zou moeten opgeven.

Niet korten op uitkering bij hulp aan dakloze medemens

Mensen die iemand in huis nemen omdat diegene dakloos dreigt te raken, zouden hiervoor niet gekort moeten worden op hun bijstandsuitkering. Dat vindt de gemeente Eindhoven die kijkt of ze kunnen aansluiten op het Amsterdamse project Onder de Pannen.

In principe is de hoogte van de bijstandsuitkering mede afhankelijk van het aantal personen dat in een woning woont. Iemand die alleen woont krijgt bijvoorbeeld 70 procent van het netto minimumloon. Als zo iemand een andere volwassene in huis haalt, krijgt hij nog maar 50 procent. De zogeheten kostendelersnorm. Dit vanuit de gedachte dat ook de tweede persoon een inkomen meebrengt waardoor kosten gedeeld kunnen worden.

Crisis
In de praktijk is dit niet altijd het geval. Mensen die iemand in huis halen die bijvoorbeeld in een crisis zit door een scheiding of verlies van werk. De gemeente kan daar nu in individuele gevallen al een uitzondering voor maken voor een paar maanden maar in Amsterdam is dat met het project Onder de Pannen opgehoogd tot een jaar. Het idee is dat voorkomen wordt dat mensen dakloos raken, verder in de problemen komen en onnodig gebruikmaken van de maatschappelijke opvang.

In Amsterdam is het project een samenwerking tussen de gemeente, woningbouwcorporaties en de Regenboog Groep, een organisatie die zich inzet voor mensen in sociale armoede. Andere gemeenten kunnen binnenkort tegen betaling gebruikmaken van de expertise van de Regenboog Groep. In het tweede kwartaal wil het Eindhovense college beoordelen of het project iets voor Eindhoven is.

Kinderen op straat
Aanleiding voor het onderzoek van de gemeente zijn vragen in de Tweede Kamer over een toename van dak- en thuislozen vanwege de kostendelersnorm. In dat kader maakt de gemeente ook werk van voorlichting aan ouders in de bijstand die bang zijn dat hun uitkering gekort wordt als hun kinderen 18 worden. Volgens de gemeente komt het voor dat kinderen om die reden op hun 18e uit huis worden gezet. De aanname is een misverstand, zo staat in een brief aan de gemeenteraad. Sowieso ligt de leeftijdsgrens op 21 jaar en er zijn ook nog diverse uitzonderingen van toepassing. De gemeente gaat kijken hoe ze ouders hierover het beste kan informeren.

Diede Hoekstra 15-01-21, 10:00 Laatste update: 22:12 Bron: ED

‘Wanbeleid’ bij Bureau Jeugdzorg

De cliëntenraad van Bureau Jeugdzorg Limburg wil dat de Ondernemingskamer van het Amsterdamse gerechtshof een onderzoek instelt naar wanbeleid, belangenverstrengeling en machtsconcentratie bij de instelling.

De cliëntenraad en bestuur van Bureau Jeugdzorg Limburg (BJZ) liggen al langer met elkaar overhoop. Volgens de raad heeft BJZ alles eraan gedaan om de raad tegen te werken. Het bestuur vindt op zijn beurt juist dat de cliëntenraad niet functioneert en zichzelf moet opheffen. Voor de cliëntenraad is de maat vol. De raad ziet zichzelf als klokkenluider en dreigt naar het gerechtshof te stappen om de ‘wanpraktijken’ bij BJZ aan het licht te brengen.

‘Ontbreken van richtlijnen’
Volgens de cliëntenraad heeft BJZ het belang van ouders en kinderen geschaad. De raad bestaat uit drie ouders van cliënten van BJZ en komt op voor de gemeenschappelijke belangen van alle cliënten van die instantie. Het grootste venijn zit volgens voorzitter Alfred Groenen in het ontbreken van richtlijnen bij BJZ. Zo staat in de wet dat ingrijpende jeugdzorgbesluiten pas mogen worden genomen nadat er feitenonderzoek is gedaan. De instelling houdt zich daar volgens Groenen niet aan en neemt volstrekt willekeurige besluiten. “De gevolgen voor ouders en jeugdigen zijn desastreus”, zegt hij daarover.

Zo noemt Groenen een voorbeeld hoe BJZ naar eigen zeggen ‘volstrekt willekeurig’ te werk gaat bij ouderverstoting. Dat is als een kind niks meer te maken wil hebben met een van de ouders. “Dan moet je eerst onderzoek doen, dat doen ze al niet. Er speelt nu een concreet geval in de regio Maastricht waarbij een minderjarige zwaar beschadigd dreigt te worden nadat het in een gezinshuis is geplaatst. Wij zijn voornemens aangifte te doen tegen Bureau Jeugdzorg Limburg. Iedere gezinsvoogd doet maar wat”, zegt Groenen.

BJZ geeft aan wel degelijk op basis van richtlijnen te handelen. “Wij zijn gecertificeerd en onze medewerkers zijn allemaal geregistreerd”, reageert secretaris Gerard van de Straat van BJZ. Volgens de zegsman loopt er nog een initiatief om het zogeheten Adequaat Feitenonderzoek in de dagelijkse praktijk te brengen.

Verwijten
“De belangrijkste reden dat wij de cliëntenraad vragen zichzelf op te heffen, is dat deze zijn verantwoordelijkheid niet neemt. De raad vertegenwoordigt niet de cliënten van Bureau Jeugdzorg Limburg, werft geen nieuwe leden en weigert overleg met de organisatie”, legt Van de Straat uit. Maar volgens voorzitter Groenen klopt dat niet en wordt de cliëntenraad structureel tegengewerkt. Zo zou bestuursvoorzitter Nico Plitscher van de jeugdzorginstantie zich volgens Groenen niet gehouden hebben aan afspraken over een eigen bankrekening voor de raad. Volgens BJZ zou dat absoluut onjuist zijn.

In mei 2020 besloot Plitscher de cliëntenraad te ontbinden. Dat had hij niet mogen doen, zo oordeelde de rechter nadat de raad vorig jaar een kort geding aanspande. De ontbinding werd teruggedraaid.

Belangenverstrengeling
Ook het feit dat de bestuurder, Raad van Toezicht en secretaris van BJZ dezelfde functies vervullen bij de stichting Veilig Thuis Noord- en Midden Limburg, stoot de cliëntenraad tegen de borst. Veilig Thuis is het advies- en meldpunt voor huiselijk geweld en kindermishandeling voor die regio. Belangenverstrengeling, noemt de voorzitter van de cliëntenraad het. “Geen sprake van”, zegt Van de Straat van BJZ. Van de Straat is secretaris bij beide instanties. “Het zijn twee onafhankelijke partijen. De Raad van de Kinderbescherming en de kinderrechter zitten er altijd nog tussen als een melding wordt gedaan.”

De Maastrichtse jeugdzorgwethouder Bert Jongen, coördinator van de jeugdzorg voor alle Limburgse gemeenten, is op de hoogte van de aantijgingen van de cliëntenraad en betreurt de gang van zaken. Hij ziet geen rol voor zich weggelegd om te bemiddelen en raadt beide partijen aan om naar de Landelijke Commissie van Vertrouwenslieden te stappen. BJZ wilde dat, maar de cliëntenraad ging daar niet in mee. Voorzitter van de Raad van Toezicht van BJZ, Tof Thissen, was woensdag niet bereikbaar voor commentaar.

Ultimatum
Secretaris Van de Straat noemt de aangekondigde gang naar de rechter ‘voorbarig’. BJZ blijft erbij dat de huidige cliëntenraad zich moet ontbinden. Het bestuur heeft nu voorgesteld gezamenlijk een vertrouwenscommissie te vormen om die ontbinding af te dwingen. De cliëntenraad heeft tot vrijdag de tijd daarop te reageren. De cliëntenraad heeft op zijn beurt de jeugdzorginstantie een ultimatum gesteld. Reageert die voor 13 januari niet op vragen, dan stapt de raad naar de rechter.

bron : l1 Randy Beaumont

Problemen Maastricht: ‘Geen dagopvang van Leger des Heils’

De gemeente Maastricht heeft problemen om de dagopvang van dak- en thuislozen voor volgend jaar rond te krijgen.

Dat liet wethouder Anita Bastiaans weten in een brief aan de gemeenteraad.

Het Leger des Heils verzorgt in Maastricht de opvang van daklozen en verslaafden, maar heeft de gemeente laten weten binnen het beschikbare budget niet meer voor de dagopvang te kunnen verzorgen. Volgens de gemeentelijke cijfers gaat dat om een groep van tien tot vijftien personen. Wel zal de instantie zorg blijven dragen voor de nachtopvang van daklozen en het huisvesten van uitgeprocedeerde asielzoekers.

Alternatieve oplossing
“Dat betekent dat we voor de dagopvang een alternatieve oplossing moeten zoeken”, laat Bastiaans weten. In de dagopvang zitten mensen die overdag geen werk hebben, geen vrijwilligerswerk doen of die geen gebruik willen maken van de beschikbare dagbesteding. Maastricht telt een veertigtal daklozen die ‘s nachts gebruikmaken van de opvang, maar waarvan een groot deel overdag onder de pannen is. Een groep van tien tot vijftien personen moet ook overdag opgevangen worden. “Daar wil je toch toezicht op houden”, legt Bastiaans uit.

Januari
Bastiaans gaat nu met het Leger des Heils in gesprek om te kijken of er tot een passende oplossing gekomen kan worden en welke rol het Leger daarin speelt. Die gesprekken staan voor januari gepland. De wethouder hoopt niet lang daarna de gemeenteraad op de hoogte te stellen van hoe de opvang er vanaf maart uit komt te zien. Mocht het Leger des Heils geen mogelijkheden zien, dan zal er naar andere sociale partners in de stad gekeken worden. Bastiaans: “Hoe dan ook gaat het niet zo zijn dat Maastricht straks geen dagopvang meer heeft.”

Minder middelen
Gemeenten hebben steeds minder middelen beschikbaar om opvang mogelijk te maken. Dat geldt ook voor Maastricht, dat toch al fors moet bezuinigen de komende tijd. “Toch moeten we die opvangtaken uitvoeren en dus moeten we op zoek naar een manier om de juiste middelen op de juiste plek te zetten.”

Daar komt nog bij dat de manier van opvang steeds meer verandert van een grootschalige aanpak naar een meer kleinschalige, persoonlijkere aanpak. “Vroeger zag je dat daklozen vooral verslaafden waren, maar tegenwoordig hebben we te maken met economische daklozen. Dat vraagt om een andere aanpak. Stop je veel mensen met verschillende soorten problemen bij elkaar, dan creëer je problemen. We willen mensen nu sneller een huis bieden, want iedereen verdient een thuis.”

bron : Kevin Lux

Wethouders jeugdzorg willen zich niet mengen in conflict bij Jeugdzorg Limburg

De cliëntenraad van Bureau Jeugdzorg Limburg krijgt het advies de situatie voor te leggen aan een onafhankelijke vertrouwenscommissie.
Afbeelding: Getty Images
De Limburgse wethouders jeugdzorg willen zich niet mengen in het conflict tussen cliëntenraad en bestuur van Bureau Jeugdzorg Limburg (BJZ). Dat laten zij weten in een reactie op een brandbrief die de cliëntenraad hen onlangs stuurde.
„We betreuren de gang van zaken en hechten aan een onafhankelijke cliëntenraad die haar rol goed kan uitvoeren voor deze zeer kwetsbare kinderen”, schrijft de Maastrichtse wethouder Bert Jongen (jeugdzorg) mede namens de gemeenten Heerlen, Sittard-Geleen, Venlo, Weert en Venray. „Maar wij zien in dit conflict voor ons als bestuurders geen bemiddelende rol.”

In juli kreeg de cliëntenraad (CR) na een kort geding tegen het bestuur van BJZ gelijk van de rechter, waarna de ontbonden raad in ere moest worden hersteld inclusief reguliere faciliteiten. CR-voorzitter Alfred Groenen zegt dat de situatie sindsdien niet is verbeterd. Hij vindt dat de raad een eigen bankrekening moet krijgen, om onafhankelijk over haar budget te kunnen beschikken. Volgens Groenen is ook sprake van belangenverstrengeling, omdat de voorzitter, secretaris en raad van toezicht van BJZ eenzelfde functie vervullen bij Veilig Thuis Noord- en Midden-Limburg.

Stappen

BJZ-bestuurder Nico Plitscher vindt dat na het vonnis juist constructieve stappen zijn gezet. De cliëntenraad kan volgens hem zonder beperkingen rekeningen declareren. Ook is volgens hem geen sprake van belangenverstrengeling, omdat een tussenkomst van de Raad voor de Kinderbescherming en de rechter de onafhankelijke rol van BJZ waarborgen.

Geen verantwoordelijkheid

De wethouders jeugdzorg adviseren de CR naar de Landelijke Commissie van Vertrouwenslieden (LCvV) te stappen, die bemiddelt bij meningsverschillen tussen cliëntenraden en zorgaanbieders. Als dit niet naar tevredenheid verloopt, kan de raad alsnog aankloppen voor een gesprek met de gemeenten.

De cliëntenraad vindt dat de wethouders hiermee „geen verantwoordelijkheid nemen” en blijft erop hameren dat wél sprake is van belangenverstrengeling. Een gang naar de vertrouwenscommissie vindt de CR niet zinvol, omdat Bureau Jeugdzorg in zo’n procedure een ‘veel machtigere positie’ zou hebben. De cliëntenraad vraagt de wethouders daarom hun standpunt te herzien.

bron : Jos Adriaens https://www.limburger.nl/cnt/dmf20201015_96833388

Rubicon adverteert pleegkinderen op Facebook

Op de Facebookpagina ‘Ik zoek een warm thuis’ adverteert jeugdzorginstelling Rubicon met pleegkinderen, in de hoop een geschikt pleeggezin voor hen te vinden. Met behulp van promotionele teksten, stockfoto’s en gefingeerde namen worden de pleegkinderen aan het grote publiek voorgesteld.

Volgens Rubicon-woordvoerster Jacqueline Lunenborg, is deze manier van pleeggezinnen vinden via Facebook geboren uit pure noodzaak. Rubicon heeft vestigingen in Horn, Roermond en Venlo.

Kansen
Lunenborg verklaart waarom ze sinds juli zijn begonnen met deze manier van werven als volgt: “De nood voor nieuwe pleegouders is erg hoog. In het verleden pakten we de werving anders aan. Toch kijken we nu waar er kansen liggen. We zagen dat andere jeugdzorginstellingen deze manier ook hanteren en hebben er daarom voor gekozen om dit op een integere manier te gebruiken.”

Leidraad
Richtlijnen voor de werving van pleeggezinnen blijkt er niet te zijn. Navraag bij branchevereniging Pleegzorg Nederland leert dat de keuze voor wervingsmethodiek louter op de verantwoordelijkheid van pleegzorginstellingen zelf rust. Een eigen leidraad of protocol voor deze wervingsmethoden biedt de branchevereniging niet aan. Jannete Reukers van Pleegzorg Nederland is er kort over: “Wij gaan niet over de acties van individuele pleegzorginstellingen. Dat is niet onze verantwoordelijkheid.” Verder wenste zij geen commentaar te geven. Ook Lunenborg van Rubicon weet dat het hen vrij staat om te werven op de manier die hen het best lijkt: “De manier van werven is niet in beton gegoten. We kijken wel altijd heel zorgvuldig of het bij onze organisatie past en of het onze integriteit niet in gevaar brengt.”

Zwart zaad
Peer van der Helm, lector Residentiële Jeugdzorg van de Hogeschool Leiden ziet deze manier van werven als een uitwas van een groter probleem: een structureel tekort in budget bij jeugdzorginstellingen. “Net als heel veel instellingen weet ik dat Rubicon op zwart zaad zit. Dat maakt het lastig om voldoende pleegouders te vinden voor de groep pleegkinderen.” Het is een indirect gevolg van financiële tekorten: “Die pleegouders zijn een soort stut voor het kind, maar er moet ook iemand die pleegzorgouders stutten.”

Misbruik
Van der Helm kan daarom begrip opbrengen voor de methode van Rubicon om aspirant-pleegouders te zoeken via sociale media. Toch snijdt het mes aan twee kanten, volgens hem: “Als je mensen via Facebook gaat werven, gooi je een groot net uit. Je weet niet wat voor vissen daarin belanden. Het levert twee grote risico’s op: enerzijds dat de nieuwe pleegouders niet bedacht zijn op de problemen van het kind en anderzijds het risico dat mensen misbruik maken van sociale media en dus misbruik maken van het kind.”

Selectieprocedure
Hij pleit daarom voor een zeer strenge selectieprocedure. “De aspirant-pleegouders moeten uitvoerig gescreend worden. Daarnaast is het belangrijk dat er goed gekeken moet worden of er een match is met het kind en of zij de problemen van het kind aankunnen. Tot slot is het erg belangrijk dat de ouders ook na een match met een pleegkind uitvoerig begeleid blijven worden.” Lunenborg geeft op haar beurt aan dat hun selectieprocedure erg streng is: “De aspirant-pleegouders worden maandenlang gescreend; zij dienen een formulier van de raad van de Kinderbescherming te ondertekenen, er worden huisbezoeken gedaan en er worden trainingen gegeven aan pleegouders.”

Tegenstand
Lunenborg van Rubicon laat ten slotte weten dat ze van plan zijn door te gaan met deze manier van werven: “Het helpt. We hebben nog nooit zoveel reacties gekregen van geïnteresseerde mensen die normaal nooit stil zouden hebben gestaan bij pleegzorg.” Als bewijs daarvoor draagt Lunenborg de groep aspirant-pleegouders aan die binnenkort begint aan trainingen voor het verlenen van pleegzorg: “Het aantal mensen is nog nooit zo hoog geweest.” Daarbij wijst ze ook naar de advertentie van twee zusjes van zeven en twaalf jaar die een pleeggezin in Midden-Limburg behoeven: “Er lopen nu gesprekken met mensen waar we een positieve uitkomst van verwachten.”

bron : Ruben Weekers https://www.1limburg.nl/rubicon-adverteert-pleegkinderen-op-facebook-noodzaak

Minderjarige jongens uit jeugdinstellingen worden misbruikt

Minderjarige jongens uit jeugdinstellingen worden misbruikt: ‘Soms denk ik dat de pedo’s net zo’n achtergrond hebben als wij’

Minderjarige jongens uit jeugdinstellingen worden geronseld voor seksueel misbruik door volwassen mannen. Ze worden zelfs opgepikt rond instellingen als Woodbrookers.

,,Er zijn enkele tientallen signalen vanuit meerdere partijen die erop wijzen dat minderjarige jongeren aan het wettelijk gezag worden onttrokken. Dat zij onder druk worden gezet tot seksueel grensoverschrijdend gedrag en in opdracht strafbare feiten moeten plegen. Het gaat daarbij vooral om jongens. De jongeren worden afhankelijk gemaakt en misleid door het aanbieden van onder andere huisvesting, vervoer en drugs. Er zijn ook signalen van intimidatie, bedreigingen en chantage. Het gaat om kwetsbare jongeren die veelal bekend zijn bij organisaties voor jeugdhulp en op meerdere gebieden problemen ervaren. Ze worden gericht geronseld door (jong)volwassenen bij onder andere de Woodbrookers in Kortehemmen.” Dat zegt Maureen de Boer van het Veiligheidshuis in Leeuwarden. In het Veiligheidshuis werken gemeenten, politie, justitie en hulpverleners samen bij complexe veiligheidsproblemen.

,,Dit fenomeen van misbruik van kwetsbare jongeren is niet nieuw. Het is al langere tijd gaande. Vanaf medio 2019 zijn de verschillende partijen in nauwe afstemming met elkaar bezig met deze signalen. We kijken daarbij zowel naar de hulpverlening als de justitiële kant. We brengen de signalen bij elkaar om zo een compleet beeld te krijgen. Partijen spreken vervolgens af wie wat doet”, vertelt De Boer. ,,We hebben enkele tientallen jongeren in beeld. Maar dat wil niet zeggen dat het tientallen zaken betreft waarbij de feiten zijn bewezen, dat kan je zo niet zeggen. Ik kan niet zeggen dat er zoveel jongens misbruikt zijn. Het is ook niet alleen het misbruiken van minderjarige jongens, er zijn ook signalen dat deze jongens onder druk worden aangezet tot crimineel gedrag.”
‘Ik wil niets zeggen over het misbruik. Ik ben bang dat ze dan wraak nemen.’
Het is complex om dit soort zaken strafrechtelijk rond te krijgen. Politie en justitie zijn daarbij sterk afhankelijk van verklaringen en aangiften van de jongeren zelf. De drempel om te verklaren is hoog. Volgens De Boer zijn daar meerdere mogelijke verklaringen voor. ,,Mogelijk zit er angst bij de jongeren. Het kan ook zijn dat jongens die het slachtoffer zijn, zich ook schuldig hebben gemaakt aan dadergedrag. Maar ook schaamte en wantrouwen tegenover hulpverleners of politie kunnen een rol spelen. Ik kan me voorstellen dat jongeren wantrouwen tegen de politie hebben door hun ervaringen. Maar de politie is meer dan hun mogelijke ervaring met politie op straat. Er zitten speciale rechercheurs klaar om hun verklaringen op te nemen.

Tijdens de gesprekken die gevoerd zijn met jongeren die direct of indirect te maken hebben gehad met seksueel misbruik door volwassenen, is een aantal thema’s besproken. Hun reacties op drie van die onderwerpen worden hieronder weergegeven.
Hoe ontstaat het contact tussen deze jongens die verblijven in instellingen als bijvoorbeeld Woodbrookers en de mannen die misbruik van hen maken?
,,Social media is een groot ding. Jongeren die weglopen gaan op de socials, en daar zitten die pedo’s ook. Ik liep zelf altijd weg met een groepje vanuit een instelling. Mannen rijden rond, houden je in de gaten en vragen of je een slaapplek nodig hebt. Of geld. Of of je wilt roken.”
,,Dan krijg je berichten via facebook of insta. Je kan daar dan slapen.”
,,Soms staan ze gewoon voor de poort van Woodbrookers te wachten in hun auto.”
,,Het gaat als een lopend vuurtje rond op de socials als er iemand weg is gelopen. Als je in zo’n leven zit, weet je het, hoor je het. Soms denk ik dat de pedo’s net zo’n achtergrond hebben als wij.”
,,Ze pakken er een uit een groep en hebben dan toegang tot misschien wel twintig jongeren.”
,,Op het moment dat je dakloos bent, geen geld hebt, dan benaderen ze je. Soms spreken ze je aan op straat. Je krijgt wat en dan vragen ze, als je in de auto zit, of je wat wilt doen voor drugs of een paar tientjes.”
,,Er zijn ook jongens die andere jongens aanbrengen zeg maar. Die voor geld iemand naar een pedo brengen.”
Wat gebeurt er met de jongens als er contact is gelegd?
,,Ik ben ooit meegenomen naar een huis. Toen ik daar binnen kwam lag er iemand naakt en gedrogeerd op de bank. Ik ben weggegaan maar ik weet van jongeren die soms wekenlang ergens bleven. Als je wegloopt, wil je niet terug naar de instelling.”
,,Ik ben misbruikt. Vrienden van mij ook. Hier in Leeuwarden. Er zijn zoveel verhalen.”
,,Er is een gast die koopt dan een fiets van je. Maar als je die fiets dan brengt, vraagt ‘ie of je 50 euro wilt verdienen voor een massage.”
,,We kwamen terecht in huizen in Leeuwarden, of Drachten of Groningen. In van die rare huizen. Soms was je op tijd weg, soms niet. Dan is er wat geprobeerd.”
,,Ik wil niets zeggen over het misbruik. Ik ben bang dat ze dan wraak nemen.”
,,We waren een keer ergens met een groepje. Een van ons bleef achter. Die is gedrogeerd en in zijn reet geneukt voor pillen.”
,,Je krijgt wat en daarna is het: ‘voor wat hoort wat’.”
Wat doen politie en hulpverleners volgens de jongeren?
,,Ik ben wel eens uitgenodigd door de gemeente, waar ook de politie bij was. Die wilden van alles weten en waarschuwden ons uit de buurt te blijven van sommige mensen.”
,,Vroeger ben ik wel eens bij de politie geweest. Maar daar is niks mee gebeurd, volgens mij. En ik dacht altijd dat de leiding het niet serieus nam.”
,,Ik heb een crimineel verleden, ik geloof niet ze mij serieus nemen.”
,,Mensen durven geen aangifte te doen. Je wordt bedreigd. Of gechanteerd.”
,,Er is geen aangifte gedaan. Mensen zijn bang voor die gasten.”
,,Ik vertrouw de politie niet.”

bron : Patrick van ‘t Haar • 26 september 2020, 07:00 • Leeuwarden

https://www.lc.nl/friesland/leeuwarden/Minderjarige-jongens-uit-jeugdinstellingen-worden-misbruikt-Soms-denk-ik-dat-de-pedos-net-zon-achtergrond-hebben-als-wij-26052078.html

Een dakloze opvangen in eigen huis

De 60-jarige Sien Tahapary vangt een jaar lang een dakloze op in haar eigen huis. Ze verhuurt een kamer aan een man die anders op straat was komen te staan. GroenLinks wil dat meer Nederlanders dit voorbeeld volgen.

Ooit was ze zelf dakloos. En daardoor weet de Amsterdamse Sien Tahapary als geen ander hoe belangrijk het is om een dak boven je hoofd te hebben. “Het is de basis om door te gaan.” Inmiddels woont vanaf mei een oud-collega bij haar in huis. Hij werd dakloos na zijn scheiding. “Ik dacht, ik heb wel een paar kamers over. Ik vind namelijk dat dit een groep is die tussen wal en schip valt.”

Barmhartigheidsbonus

Met deze groep bedoelt Tahapary de zogenoemde ‘economische dakloze’. Iemand die door het kwijtraken van een baan, een scheiding of door schulden geen woning meer heeft. Deze groep stijgt de afgelopen tijd aanzienlijk. In totaal kent Nederland veertigduizend daklozen, een verdubbeling ten opzichte van tien jaar geleden, zo berekende het CBS.Reden voor GroenLinks om met een reeks voorstellen te komen, waaronder de barmhartigheidsbonus. Tweede Kamerlid Wim-Jan Renkema: “Als mensen zeggen, ik heb vierkante meters in mijn huis over en ik ben bereid om mensen op te vangen, stellen wij voor om die mensen een kleine financiële vergoeding te geven.” GroenLinks wil daar een vrijwilligersvergoeding van 1700 euro per jaar voor beschikbaar stellen. “Zo’n vrijwilligersvergoeding hoef je niet te verrekenen met een huurtoeslag, uitkering of AOW.”

Alleen economische daklozen
Renkema benadrukt expliciet dat deze vorm van opvang alleen geldt voor economische daklozen. “Wij vinden niet dat mensen met een psychische stoornis of een verslaving opgevangen kunnen worden door een particulier. Die hebben teveel zorg nodig. Wij vinden wel dat economische daklozen niet thuishoren in een maatschappelijke opvang.”

In Amsterdam loopt op dit moment een soortgelijk project bij de Regenboog Groep. Sien Tahapary heeft vanaf mei een dakloze in huis. Hij heeft één kamer tot zijn beschikking, die regel schrijft de Regenboog Groep voor. Maar Sien vindt het te gezellig om haar huisgenoot alleen die kamer aan te bieden: “Het is veel leuker om samen koffie te drinken dan alleen. Ik heb alleen wel de regel dat als de deur van de woonkamer dicht is, hij niet in de woonkamer mag komen. Maar verder hebben we weinig regels. Als we willen kan ik me afzonderen en hij ook.”

‘Mensen een kans bieden’
Tahapary hoopt dat meer mensen haar voorbeeld volgen. “Je geeft iemand een tijdje onderdak, zodat hij even kan ademhalen. Ik wil mensen een kans bieden. Het zijn gewone mensen die elke dag naar hun werk gaan. Het enige dat ontbreekt is een dak boven hun hoofd.”

GroenLinks-Kamerlid Renkema ziet in Sien Tahapary een goed voorbeeld. “Zij stelt haar hart en haar huis open.” Renkema heeft de steun van de vier grote steden en dat is goed nieuws voor zijn plan, want hij wil dat de gemeenten de barmhartigheidsbonus financieren. “Het is goedkoper dat iemand in de maatschappelijke opvang houden.”

bron : https://www.nporadio1.nl/binnenland/19628-een-dakloze-opvangen-in-eigen-huis-groenlinks-wil-het-graag-sien-doet-het

Zeker 250 kindhuwelijken per jaar in Nederland

Kindhuwelijken komen in Nederland vaker voor dan instanties hadden gedacht. Het aantal loopt in de honderdtallen en stijgt bovendien, blijkt uit een onderzoek dat voor het eerst de omvang van het probleem in kaart brengt.

In 2013 en 2014 had Nederland jaarlijks te maken met zo’n 250 onwettige huwelijken tussen en met minderjarigen. Daar zaten 80 asielzoekers tussen. Door de huidige vluchtelingenstroom zal het aantal naar verwachting fors toenemen. Dat concluderen onderzoekers van de Universiteit Maastricht en het Verwey-Jonker Instituut in het rapport ‘Gewoon getrouwd’ dat vandaag verschijnt.

Het onderzoek is uitgevoerd in opdracht van het ministerie van sociale zaken. Minister Asscher reageert geschrokken. “Kinderen horen naar school te gaan en plezier te maken, niet te trouwen”, zegt hij. Sinds december vorig jaar is een huwelijk met een minderjarige onder geen enkele voorwaarde meer toegestaan in Nederland. Ook kindhuwelijken die in het buitenland zijn gesloten, worden niet meer erkend.

Beredeneerde schatting
De onderzoekers baseren zich op cijfers van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND), interviews met ‘sleutelfiguren’ uit migrantengroepen, een enquête onder 265 professionals en gesprekken met experts. Ze komen zo tot een ‘beredeneerde schatting’. Exacte cijfers zijn lastig te geven, omdat de gemeenschappen waarin het voorkomt gesloten zijn en de huwelijken buiten het zicht worden voltrokken.

In de vluchtelingenopvang speelt het probleem. Momenteel gaat het met name om Syrische jongeren, in mindere mate ook Afghanen, Eritreeërs, Irakezen en Iraniërs. De mannen zijn 18-plus, de meisjes minderjarig, 12 of 13 jaar oud soms. Van dit soort kindhuwelijken signaleerde de IND er in twee jaar tijd 29, maar het werkelijke aantal lag veel hoger: zo’n 160.

Tijdens Wereldmeisjesdag (11 oktober 2015) vroegen vrouwen aandacht voor de problematiek van kindhuwelijken op het Museumplein in Amsterdam.
Rond de 16 of 17 jaar
De meeste kindhuwelijken komen echter niet bij asielzoekers voor, maar bij migrantengroepen die al langer in Nederland zijn. De onderzoekers keken naar elf gemeenschappen, waaronder Turken, Marokkanen en Surinamers, maar ook Egyptenaren en Pakistanen.

De overgrote meerderheid van de gehuwde minderjarigen blijken meisjes te zijn, meestal rond de 16 of 17 jaar. De huwelijksleeftijd verschuift wel naar boven; ouders hechten steeds meer belang aan een goede opleiding voor hun kinderen. Gehuwde kinderen beneden de 14 of 15 jaar zijn er in Nederland slechts incidenteel, bij Roma/Sinti en Somaliërs. “Het is cultuurgerelateerd”, verklaart een Somaliër in het rapport. “Het huwelijk is verbonden aan het krijgen van kinderen; hoe jonger de vrouw, hoe meer kinderen er kunnen worden gebaard.”

Gearrangeerde huwelijken
De meeste kindhuwelijken worden in het buitenland gesloten, waarna de gehuwden weer terugkeren naar Nederland. Er zijn gearrangeerde huwelijken, waarbij het meisje uit Nederland bij vertrek niet altijd op de hoogte is dat ze wordt uitgehuwelijkt. Iemand uit de Turkse gemeenschap: “We hebben veel vrouwen gehad die dan mee gingen op vakantie naar Turkije en dan verrast werden met een neef als ze ‘s ochtends wakker werden en al huilend een ring om kregen.”

Iemand tot een huwelijk dwingen is strafbaar; er staat twee jaar cel op. Maar ook lichtere vormen van onder druk zetten komen voor. Verliefde 16- of 17-jarigen besluiten soms zelf om te trouwen, zodat ze ‘legitiem’ samen kunnen zijn. Jongeren, valt de onderzoekers op, ervaren meer keuzevrijheid en onderhandelingsruimte dan hun ouders.

In een brief aan de Tweede Kamer spreekt Asscher van een ‘zeer onwenselijk fenomeen’. Hij trekt tot en met 2017 jaarlijks een miljoen uit om kindhuwelijken te bestrijden. Zo wil hij ‘sleutelfiguren’ uit de migrantengroepen opleiden om taboes bespreekbaar te maken en docenten trainen in het herkennen van signalen van huwelijksdwang.

Kindhuwelijken komen overal ter wereld voor. Circa 15 miljoen meisjes per jaar huwen op zo’n manier. De VN-Mensenrechtenraad nam juli vorig jaar een resolutie aan waarin werd opgeroepen een einde te maken aan dit soort huwelijken.

Ongeldige huwelijken
Wel voor de imam, maar niet voor de wet trouwen: ‘onwettige religieuze huwelijken’ komen in Nederland relatief veel voor bij de Afghanen, Somaliërs, Surinamers, Iraniërs en Pakistanen, schrijven de onderzoekers. Naast kindhuwelijken namen ze ook religieuze huwelijken onder de loep. Het precieze aantal is onbekend. Een geestelijke mag in Nederland alleen iemand trouwen als er eerst een burgerlijk huwelijk heeft plaatsgevonden. Veel migranten zijn zich hier niet van bewust.

bron : Wilfred van de Poll11 februari 2016, 23:28 https://www.trouw.nl/nieuws/zeker-250-kindhuwelijken-per-jaar-in-nederland~bafdd389/

Links

Deze site gebruikt diverse soorten cookies.Meer informatie
Als je deze site gebruikt, ga je akkoord met het gebruik van cookies.